Zakończone projekty

Zakończone projekty

 

 

Cechy fonologiczne i morfo-syntaktyczne języka i dyskursu polskich dzieci rozwijających się dwujęzycznie w konteksie emigracji do Wielkiej Brytanii

Numer umowy: 0094/NPRH3/H12/82/2014
Okres realizacji: 2014-2017
Jednostka: Instytut Anglistyki

Streszczenie projektu:

Cechy fonologiczne i morfo-syntaktyczne języka i dyskursu polskich dzieci rozwijających się dwujęzycznie w kontekście emigracji do Wielkiej Brytanii

Uniwersytet Warszawski, Wydział Neofilologii

 

Rozwój językowy dzieci dwujęzycznych przebiega inaczej niż ich jednojęzycznych rówieśników, ponieważ dzieci te jednocześnie przyswajają fonologię, morfo-składnię, i słownictwo dwóch, często bardzo różniących się od siebie systemów językowych. Temat dzieci dwujęzycznych staje się niezmiernie istotny szczególnie w kontekście masowej migracji zarobkowej młodych Polaków i ich rodzin. Pomimo rosnącej świadomości potrzeby zgłębiania zagadnienia dwujęzyczności, nadal brakuje wyczerpującego teoretycznego opisu i charakterystyki systemu językowego polskich dzieci dwujęzycznych. Opis taki byłby również bardzo istotny dla profesjonalistów praktyków (logopedów, nauczycieli, psychologów) pracujących z dziećmi dwujęzycznymi przebywającymi za granicą, czy też powracającymi do kraju po dłuższej emigracji. Jak wskazują publikacje dotyczące Polonii, język polski przyswajany na obczyźnie jest językiem służącym do komunikacji w środowisku rodzinnym/domowym, a zatraca swoją rolę jako medium edukacji i szeroko pojętego rozwoju poznawczego i kulturowego. Aby pomagać dzieciom dwujęzycznym uczestniczyć w edukacji po polsku i w polskiej kulturze, konieczne jest zbadanie i zrozumienie systemów językowych polskich dzieci dwujęzycznych.

Celem niniejszego projektu jest dogłębny opis systemu fonologicznego oraz morfo-syntaktycznego polskich dzieci dwujęzycznych wychowujących się w środowisku języka angielskiego oraz cech ich dyskursu narracyjnego. Stworzony zostanie korpus nagrań 100 polsko-angielskich dzieci dwujęzycznych mieszkających w Wielkiej Brytanii (wiek od 4;5 do 6; 11), który następnie zostanie poddany szczegółowej analizie językoznawczej. Kolejnym etapem badań będzie porównanie korpusu dzieci dwujęzycznych z korpusem nagrań 150 dzieci jednojęzycznych mieszkających w Polsce, dobranych pod względem wieku i statusu socjoekonomicznego. Porównanie systemów językowych dzieci dwujęzycznych oraz ich jednojęzycznych rówieśników prowadzić będzie do zbadania różnic pomiędzy rozwojem kompetencji fonologicznej, morfoskładniowej i rozwojem dyskursu u dzieci jedno- i dwujęzycznych oraz zbadania kierunków transferu językowego pomiędzy językami różnych typów morfologicznych (fleksyjny polski a izolujący angielski). Analiza tego typu pomoże też w opracowaniu językoznawczych kryteriów oceny produkcji językowej dzieci dwujęzycznych. Dane surowe do analizy językoznawczej zostały zebrane w projekcie 809/N-COST/2010/0 przy pomocy trzech zadań: Narracja i Renarracja, Zadanie Powtarzania Zdań oraz Zadanie Powtarzania Pseudosłów.

Cele planowanych prac w zakresie fonologii to m.in. analiza procesów alofonicznych w korpusie nagrań dzieci zebranych w w/w trzech komplementarnych zadaniach: dwóch kontrolowanych testach językowych (Zadanie Powtarzania Pseudosłów polskich i angielskich, Zadanie Powtarzania Zdań) oraz w zadaniu jakościowym, naturalistycznym (Narracja i Renarracja). Szczególny nacisk na tym etapie analizy jest położony na różnice pomiędzy systemami fonologicznymi dzieci jedno- i dwujęzycznych z uwzględnieniem różnic w inwentarzu fonemicznym oraz na wpływy transferowe u dzieci dwujęzycznych. Kolejnym etapem jest analiza prozodii w mowie ciągłej dla języka polskiego i języka angielskiego dzieci, gdzie zostaną opisane różnice na poziomie suprasegmentalnym na podstawie Zadania Powtarzania Zdań oraz Narracji i Renarracji. W celu analizy morfo-składni oraz analizy cech dyskursu opracowany zostanie korpus tekstów narracyjnych dzieci w formacie międzynarodowym CHILDES. Następnie zostaną stworzone miary stylometryczne w oparciu o anotowane struktury morfosyntaktyczne. Pozwolą one na precyzyjne zmierzenie wpływów transferowych między systemami obu języków którymi włada dziecko dwujęzyczne. Zakładamy zmierzenie m.in. udziału sekwencji transferowych we wszystkich sekwencjach, udziału transferu składniowego w błędach, udziału transferu w błędach fleksyjnych. Rezultaty badania w zakresie dyskursu narracyjnego dostarczą informacji o potencjalnych różnicach w koherencji narracji dzieci dwujęzycznych i jednojęzycznych.

Na podstawie przeprowadzonych analiz stworzony zostanie profil językowy polsko-angielskich dzieci dwujęzycznych w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Ich charakterystyka zostanie przedstawiona w publikacjach naukowych o zasięgu międzynarodowym. Profil będzie również upowszechniany wśród profesjonalistów pracujących z dziećmi Polonii w Wielkiej Brytanii oraz w Polsce, gdzie mają oni kontakt z „ukrytymi emigrantami”, czyli dziećmi osób powracających do Polski po długim pobycie za granicą.

Kierownik projektu: dr hab. Agnieszka Otwinowska-Kasztelanic

Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego. Fotodokumentacja słownictwa XX w.

Kierownik projektu: prof. dr hab. Jan Wawrzyńczyk
Okres realizacji: 2014-2020
Jednostka: Wydział Neofilologii UW

 

Opis projektu

 

‘Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego’ (NFJP) to przedsięwzięcie leksykograficzne szczególnego rodzaju. Podejmuje ono na nowo, w nowej formie i w nowych ramach metodologicznych, pewną częśc tych zadań, które zrealizował zespół autorów pod kierunkiem Witolda Doroszewskiego, tworząc 11-tomowy Słownik języka polskiego (Warszawa 1958-1969)

 

„Doroszewski” spośród wszystkich tzw. Słowników narodowych dał najwięcej: [1] dokładnych cytatów zaczerpniętych z największej – w dotychczasowych dziejach polskiej leksykografii – liczby dokumentów źródłowych (ok. 3 200), [1a] cytatów zarazem dokładnie zlokalizowanych (ze wskazaniem strony w dokumencie), [2] haseł nowych, po raz pierwszy rejestrowanych dla okresu od końca XVIII w. do roku 1967.

 

Cytatografia NFJP nie polega jednak na ręcznym wyszukiwaniu i wypisywaniu, przepisywaniu na maszynie czy komputerze ilustracji do poszczególnych haseł i podhaseł. NFJP stosuje fotoekscerpcję, sporządza kopie cyfrowe cytatów, gwarantując w 100% ich wierność, co ma fundamentalne znaczenie dla opisu języka, dla badań jego rozwoju.

 

Tłumaczenie książki Urszuli Ługowskiej ‘Mario Vargas Llosa. Literatura, polityka i Nobel’

Kierownik projektu: dr Urszula Ługowska
Okres realizacji: 2016-2020
Jednostka: Instytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich

 

Opis projektu

 

W ramach dotychczasowych prac nad projektem tłumacze, Abel Murcia Soriano i Ewa Mołoniewicz przetłumaczyli z języka polskiego na hiszpański książkę Urszuli Ługowskiej „Mario Vargas Llosa. Literatura polityka i Nobel”, która ukazała się w Warszawie w 2012 r. nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego.

 

Autorka publikacji, dr Urszula Ługowska szczegółowo zweryfikowała tłumaczenie pod względem zgodności tłumaczenia z polskim oryginałem. Równolegle z weryfikacją tłumaczenia podjęto prace nad ustaleniem kwestii związanych z kształtem edycji, wymogami edytorskimi, wymogami redaktorskimi, zasadami korekty, a więc przygotowaniem publikacji do druku.

 

 

 

Zagadka Sfinksa: kulturowe reprezentacje starości

Numer umowy: UMO-2013/09/B/HS2/01136
Okres realizacji: 2014-2018
Jednostka: Katedra Italianistyki

Streszczenie projektu:

Badania nad reprezentacją starości i starzenia w literaturze i kinie europejskim podzielone na trzy części: choroba otępienna / domy opieki/ 'dobra śmierć'. Sytuują się na styku zainteresowań kulturoznawczych i medycznych i są istotne zwłaszcza z punktu widzenia edukacji medycznej - programów stosowanych przez adeptów medical humanities i narrative health care, tj. zwolenników opierania na sztuce, filmie i literaturze programów edukacyjnych skierowanych do przyszłych lekarzy i pracowników opieki społecznej.

Kierownik projektu: prof. dr hab. Hanna Serkowska

Iteracyjne i dwukierunkowe systemy akcentowe: polski i ukraiński

Numer umowy: UMO-2015/17/B/HS2/01455

Okres realizacji: 2016-2018
Jednostka: Instytut Anglistyki

 

 

Streszczenie projektu:

Niniejszy projekt ma na celu szczegółowe zbadanie akustycznych korelatów akcentu rytmicznego w języku polskim i ukraińskim oraz interpretację zjawisk metrycznych w obu językach z punktu widzenia współczesnych teorii fonologicznych. Badanie to umożliwi weryfikację powszechnie przyjmowanej hipotezy o dwukierunkowych systemach metrycznych, która zakłada iterację akcentów pobocznych z przeciwległego w stosunku do akcentu głównego końca wyrazu.

O ile system metryczny języka ukraińskiego pozostaje w dużej mierze terra incognita, o tyle system języka polskiego uznawany był dotąd za klasyczny przykład systemu dwukierunkowego, w którym słowa z nieparzystą ilością sylab mają strukturę [(20)(20)0(10)]. Obecność akcentu pobocznego w języku polskim potwierdziło badanie kimograficzne Dłuskiej (1932), w którym stwierdzono wzdłużenie spółgłosek w nagłosie sylab akcentowanych średnio o 10 ms. Późniejsze próby akustycznego modelowania akcentu pobocznego kończyły się jednak niepowodzeniem. Najnowsze badania opublikowane w prestiżowym czasopiśmie naukowym Phonology przeczą istnieniu akustycznych korelatów dwukierunkowości oraz iteracji akcentu w języku polskim (Newlin-Łukowicz 2012). Podważają tym samym tradycyjne opisy języka polskiego i proponują nową typologię systemów metrycznych wykluczającą dwukierunkowość. Badania te skupiają się jednak na parametrach samogłoskowych i porównują surowe wartości parametrów, mimo iż akcent jest z definicji kategorią względną. Przy subtelnych różnicach akustycznych pomiędzy akcentem pobocznym i jego brakiem może to przesądzać o negatywnym wyniku. W badaniu poprzedzającym niniejszy projekt, opartym na 34 parach słów pięcio- i sześciosylabowych (np. 2pomido1rowy – 2pomi2doro1wego) x 10 uczestników (w sumie 680 przykładów), sparowane testy statystyczne wykazują istotną różnicę w długości spółgłoski na początku trzeciej sylaby w słowie względem poprzedzającej samogłoski w zależności od akcentu (Łukaszewicz 2015).

Celem naukowym niniejszego projektu jest weryfikacja hipotezy o dwukierunkowości systemów w oparciu o nowatorskie eksperymenty dotyczące języka polskiego, jak i pionierskie badania instrumentalne nad akcentem w języku ukraińskim. Obydwa systemy, polski i ukraiński, potencjalnie wykazują cechy dwukierunkowości, przy czym system języka ukraińskiego jest bardziej złożony ze względu na zróżnicowane umiejscowienie akcentu głównego. Uwzględnienie w badaniu akustycznym zarówno parametrów samogłoskowych jak i spółgłoskowych pozwoli dodatkowo zweryfikować hipotezę, iż akcent główny i poboczny jest wyrażany w języku za pomocą tych samych parametrów akustycznych. W ramach projektu dla języka polskiego planuje się przeprowadzenie nowatorskich eksperymentów: (i) eksperyment badający wpływ efektu Lombarda na akustyczne korelaty akcentu pobocznego, wzorowany na eksperymencie Arciuli et al. (2014), (ii) eksperyment badający dwukierunkowość akcentu w słowach siedmiosylabowych oraz (iii) wielostopniowość (iterację) akcentu w złożeniach. Eksperymenty dla języka ukraińskiego obejmować będą iterację akcentu pobocznego i dwukierunkowość akcentu (jak np. w 2tele2fonizu1vaty) oraz lustrzane odbicia struktury rytmicznej wynikające z różnych pozycji akcentu głównego w wyrazie (1bačy2tyme2te ‘zobaczycie’ – 2velo2sype1dyst ‘rowerzysta’).

Niniejszy projekt ma istotne znaczenie z punktu widzenia typologii systemów metrycznych, teorii fonologicznej, jak i metodyki badań akustycznych. Badania mają charakter badań podstawowych, gdyż mają na celu zdobycie nowej wiedzy o podstawach zjawisk metrycznych w języku polskim i ukraińskim.

 

Kierownik projektu: dr hab. Beata Łukaszewicz

Repozytorium polskich przekładów dramatów Williama Shakespeare’a w XIX wieku: zasoby, strategie tłumaczenia i recepcja

 

 

Kierownik projektu: dr hab. Anna Cetera-Włodarczyk
Okres realizacji: 2016-2019
Jednostka: Instytut Anglistyki

 

 

Strona Polski Szekspir UW – Moduł XIX wiek powstała w ramach projektu Repozytorium polskich przekładów dramatów Williama Shakespeare'a w XIX wieku: zasoby, strategie tłumaczenia i recepcja (UMO-2015/17/B/HS2/01784) finansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki i realizowanego w latach 2016-2019 na Wydziale Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego.

 

Celem przedsięwzięcia było stworzenie kolekcji, która z jednej strony oferowałaby elektroniczny dostęp do dziewiętnastowiecznych przekładów Shakespeare’a, z drugiej zaś służyła opracowaniami rekonstruującymi okoliczności powstania i recepcję zgromadzonych tekstów. W centrum naszego zainteresowania były więc szeroko pojęte procesy asymilacji literatury obcej w przekładzie, w całym ich skomplikowaniu i dynamice, z uwzględnieniem zmiennych mód, konwencji, upodobań literackich i potrzeb scenicznych. Zgromadzona w ten sposób wiedza dostępna jest na stronach repozytorium Polski Szekspir UW– Moduł XIX wiek, jak również w formie dwutomowej publikacji elektronicznej.

 

Niewątpliwie zestawienie tego typu informacji jest tylko pierwszym krokiem na drodze do poszerzonych, interdyscyplinarnych badań nad polskimi tłumaczeniami Shakespeare’a w XIX wieku i, dalej, nad specyfiką recepcji dramatu w przekładzie, a przede wszystkim (w połączeniu z już prowadzonymi pracami nad drugą częścią repozytorium – Modułem XX i XXI wiek) nad długofalową recepcją literatury kanonicznej i związanymi z nią strategiami retranslacji. Powstaniu projektu towarzyszyło głębokie przekonanie, że nasza wiedza o zjawiskach, które zdominowały pierwsze sto lat recepcji Shakespeare’a w przekładzie, ma istotne luki, stąd też wiarygodne budowanie syntezy wypada rozpocząć od skrupulatnego przebadania materiałów źródłowych i ustalenia przebiegu procesów składowych, które złożą się na obraz tej trudnej, niespokojnej epoki.

 

 

Podobieństwo ortograficzne wyrazów oraz meta-świadomość ucznia w przyswajaniu słownictwa języka obcego

 

Kierownik projektu: dr hab. Agnieszka Otwinowska-Kasztelanic
Okres realizacji: 2017-2020
Jednostka: Instytut Anglistyki

 

 

Opis projektu

 

Projekt dotyczył badań nad nauką i przyswajaniem słownictwa w języku drugim (L2), ze szczególnym uwzględnieniem ortograficznie podobnych ekwiwalentów międzyjęzykowych czyli kognatów (podobnych w formie i znaczeniu do wyrazów rodzimych, L1), jak również „fałszywych przyjaciół” (homografów podobnych tylko formalnie).

 

B.F. Skinner, twórca amerykańskiego behawioryzmu, w optyce krytyki posthumanistycznej

 

Kierownik projektu: dr Justyna Włodarczyk
Okres realizacji: 2019-2020
Jednostka: Wydział Neofilologii

 

 

Opis projektu

 

Działanie: kwerenda archiwalna

 

Celem działania wykonanego w ramach realizacji grantu Miniatura była próba wpisania koncepcji B.F. Skinnera, najsłynniejszego amerykańskiego behawiorysty, w genealogię współczesnej myśli posthumanistycznej.

 

Relacjonowanie działań komunikacyjnych z uwzględnieniem ich multimodalności. Badania pilotażowe na materiale etiud Szkoły Filmowej w Łodzi

 

Kierownik projektu: dr Celina Heliasz-Nowosielska                                                                                                   
Okres realizacji: 2019-2020
Jednostka: Wydział Neofilologii

 

 

Opis projektu

 

Tematem przeprowadzonego badania było kształtowanie się u ludzi dorosłych umiejętności relacjonowania działań komunikacyjnych z uwzględnieniem tzw. modalności, czyli różnych sposobów komunikowania się, takich jak użycia słów, głosu, gestów, mimiki itd.

 

W celu pozyskania danych do analizy skorzystano ze zbiorów Szkoły Filmowej w Łodzi, z której Archiwum wybrano 23 fragmenty filmów dokumentalnych trwające od kilku do kilkudziesięciu sekund i przedstawiające około 150 działań komunikacyjnych. Do udziału w badaniu zrekrutowano 100 dorosłych osób, różniących się pod względem wieku, płci, wykształcenia.

 

W ramach badania dwóch ankieterów (kobieta i mężczyzna) prezentowało fragmenty filmowe uczestnikom, prosząc ich o zrelacjonowanie, co robią bohaterowie. Odpowiedzi zostały nagrane, a następnie zakodowane, przetranskrybowane i powiązane ze sfilmowanymi działaniami, do których  się odnosiły. W ten sposób powstała baza danych, która na gruncie lingwistyki ma charakter unikatowy, ponieważ gromadzi nagrania zarówno działań komunikacyjnych, jak i wypowiedzi je relacjonujących. Dzięki temu możliwe stały się m. in. Badania zależności między tymi działaniami a wypowiedziami.

 

Dotychczasowe analizy tych zależności wykazały, że przedmiotem relacji z dialogu stawały się częściej symetryczne działania jego uczestników, a więc główne kwestie i repliki, zarówno werbalne, jak i niewerbalne. Pomijane natomiast były działania, które im towarzyszyły: gestykulacja czy modulacja głosu, służące podkreślaniu wybranych elementów głównych wypowiedzi, jak również gesty ilustrujące treść wypowiedzi. Z kolei w relacjach z kompleksu działań jednej osoby modalności były rozróżniane i uwzględniane częściej, jeśli działania o różnych modalnościach nie dublowały się funkcjonalnie. Wskazuje na to, że – wbrew obiegowym opiniom – nawet intensywna gestykulacja czy modulacja głosu może nie determinować postrzegania przebiegu komunikacji przez obserwatora, jeśli tylko zostanie przez niego uznana za tło dialogu, a nie jego konstytutywny element.

 

W analizie ujawniły się także różnice w percepcji rozmów, przebiegających w sposób zmienny pod względem modalności. Tego rodzaju rozmowy były przez poszczególnych sprawozdawców postrzegane przez pryzmat różnych epizodów, które się na nie składały. Na przykład, jeśli jeden uczestnik badania stwierdził, że w danej scenie bohater coś powiedział, a inny, że pokazał coś ręką, nie znaczy to, że opisywany bohater zrobił tylko jedną z tych rzeczy – zrobił obie jednocześnie, ale percepcja jego działań była u każdego z obserwatorów inna. Podobnie, jeśli jeden sprawozdawca orzekł, że bohater mówił niewyraźnie, a drugi – tego, w którym mówił wyraźnie. W związku z tym przebieg i jakość komunikacji, a w konsekwencji także sama relacja między rozmówcami była różnie oceniana przez poszczególnych obserwatorów. Tego rodzaju rozbieżności mogą stawać się przeszkodą w osiąganiu porozumienia w zakresie oceny jakości komunikacji i relacji interpersonalnych.

 

Jako że uchwycone w badaniu różnice w postrzeganiu działań komunikacyjnych mogą wpływać na przebieg i jakość komunikacji zarówno w życiu prywatnym, jak i publicznym, potrzeba dalszych badań nad mechanizmami ich powstawania, aby mogły stać się częścią świadomości komunikacyjnej ludzi dorosłych.

 

 

 

Rozwijanie nowych kompetencji neofilologicznej kadry naukowo-dydaktycznej w obszarze: Języki obce w pracy akademickiej

Kierownik projektu: prof. dr hab. Romuald Gozdawa-Gołębiowski
Okres realizacji: 2018-2020
Jednostka: Instytut Anglistyki

 

Opis projektu

  1. Cel główny

Rozwijanie nowych kompetencji neofilologicznej kadry naukowo-dydaktycznej, bazujących na bardzo dobrej znajomości odpowiedniego języka obcego.

  1. Uzasadnienie

Prowadzenie i odbywanie zajęć w językach obcych to dotychczasowa codzienna praktyka nauczycieli i studentów na Wydziale Neofilologii UW . Seminaria, wykłady i ćwiczenia prowadzone na Wydziale w językach: angielskim, niemieckim, niderlandzkim, włoskim, francuskim, hiszpańskim, portugalskim, jidysz, węgierskim i fińskim, obejmują nie tylko zagadnienia związane z praktyczną nauką języka obcego, lecz również problematykę historyczną i kulturową danego obszaru językowego. W dobie znaczącego postępu technologicznego, zakres ten wydaje się jednak niewystarczający. Nowe wyzwania związane z koniecznością nowoczesnego zarządzania informacją naukową, organizowania i finansowania badań naukowych, dostosowania programów zajęć i kompetencji wykładowców – zgodnie z oczekiwaniami studentów i potencjalnych pracodawców  - do wymogów coraz bardziej konkurencyjnego rynku pracy wymagają nieustannego doskonalenia zawodowego kadry naukowo – dydaktycznej i wzbogacenia obecnej oferty kursów filologicznych o nowe zagadnienia z zakresu innowacji metodologicznych i technologicznych w metodyce badawczej pracowników Wydziału Neofilologii – ogromnego znaczenia nabiera również kompetencja lingwistyczna, metajęzykowa i pragmatyczna związana z wykorzystaniem formalnej (akademickiej) odmiany języka obcego w procesie przygotowywania, publikowania i rozpowszechniania wyników własnych prac naukowych. Działania takie – podnoszące kompetencje studentów Wydziału i status jego pracowników – zwiększają znacząco atrakcyjność Wydziału Neofilologii jako centrum badawczego i edukacyjnego na europejskim rynku pracy.

Kompetencje XXI wieku

 

Kierownik projektu: dr hab.  Zbigniew Możejko
Okres realizacji: 2018-2020
Jednostka:  Instytut Anglistyki

 

 

 

„Oracles of the Other World: Using ethnography to study Depictions of Humans Remains in Mexican Precolonial Codices – EthnoCODICES”

Kierownik projektu: dr Arceli Rojas
Okres realizacji: 2018-2020
Jednostka: Wydział Neofilologii

 

Opis projektu

This project investigates the depictions of human remains on Mexican precolonial codices, especially those of the so-called Borgia Group, which were used by daykeepers and diviners as manuals in prognostications and ritual prescriptions. My aim is to explore a different reading of these images in relation to the oracular character of these books, with special focus on Codex Laud due to its intriguingly abundant depictions of human limbs, hearts, skulls, skeletons and deities of death. To achieve this, I will carry out a two-step methodological approach. First, I will develop an ethno-iconological research base, which entails conducting ethnography; in this case, in an indigenous Mixe community, in the south of Mexico. I will document the various forms of social and spiritual relationships between the living and the dead, paying special interest to the role of ancestors in divinatory sessions and the discourses held during rituals, such as those held during the Days of the Dead ceremonies. Secondly, with this new empirical data, I will analyze the images of human remains depicted on codices by applying the methods recently developed by Dr. Katarzyna Mikulska at the Institute of Iberian and Ibero-American Studies, in the University of Warsaw. Her novel approach combines the ethnographic data with a cognitive and semiotic perspective, and a profound examination of metaphor construction. With all of this in mind, my specific aim is to answer the following inquiry: are there other factual resources for interpreting the meaning of human remains as a means of metaphoric communication pertaining to the cult and world of ancestors rather than the literal reading of dismembered human bodies? Answering this question will enable me to deepen the understanding of the visual culture around mortality and ancestorhood in ancient Mexico, which is frequently loaded with connotations of violence and emphasis of human sacrifices as described in Spanish colonial chronicles.

 

 

Implementing the CLIL-VET model in vocational schools

Kierownik projektu: prof. dr hab. Romuald Gozdawa - Gołębiowski
Okres realizacji: 2017-2020
Jednostka: Instytut Anglistyki

 

 

Psycholinguistic parameters in the profession of the simultaneous interpreter

Kierownik projektu: dr hab. Edyta Waluch-de la Torre
Okres realizacji: 2019-2020
Jednostka: Instytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego