Ta strona wykorzystuje ciasteczka ("cookies") w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Czy wyrażasz na to zgodę?

Czytaj więcej

Repozytorium polskich przekładów dramatów Williama Shakespeare’a w XX i XXI wieku: zasoby, strategia i recepcja

Repozytorium polskich przekładów dramatów Williama Shakespeare’a w XX i XXI wieku: zasoby, strategia i recepcja

Konkurs: OPUS 14
Kierownik projektu:: prof. ucz. dr hab. Anna Cetera-Włodarczyk
Okres realizacji: 2018-2021
Jednostka: Instytut Anglistyki

Celem projektu jest zgromadzenie i udostępnienie w formie e-repozytorium (Polski Szekspir UW) wiedzy o polskich przekładach dramatów Williama Shakespeare’a w XX i XXI wieku poprzez zebranie informacji o twórcach i okolicznościach przekładów oraz skompletowanie tekstów tłumaczeń lub (z uwagi na ograniczenia copyright) ich reprezentatywnych fragmentów. Zaplanowane prace obejmują analizę zastosowanych strategii przekładu, analizę uwarunkowań literackich i teatralnych odpowiedzialnych za wybór określonych strategii przekładu, opracowanie biogramów polskich tłumaczy Shakespeare’a w XX i XXI wieku, opis i analizę XX i XXI-wiecznych przekładów Shakespeare’a pod kątem edytorskim jak również opis i analizę recepcji teatralnej i krytycznej przekładów Shakespeare’a w zakreślonym czasie. Zgromadzone zasoby posłużą również do sformułowania wniosków istotnych dla historii literatury i przekładoznawstwa, a zwłaszcza dla teorii przekładu dramatu. Udostępnienie wszystkich polskich tłumaczeń Shakespeare’a (realizowany w latach 2016-18 bliźniaczy projekt miał na celu udostępnienie modułu obejmującego recepcję Shakespeare’a w XIX w.) zdynamizuje badania nad recepcją literatury w przekładzie w zmiennych kontekstach ideologicznych i estetycznych, w tym w okresach wojen, w systemach totalitarnych, w czasach gwałtownych przemian społecznych i ekonomicznych oraz pod presją ewoluujących doktryn estetycznych. Udostępnienie zasobu posłuży również pogłębienie refleksji nad możliwościami i efektami kulturowymi humanistyki cyfrowej jako przestrzeni konserwacji dziedzictwa kulturowego i środowiska badawczego.