Niemożliwe czasowniki w języku maniq: Semantyczne badanie na pograniczach wyrażalności i leksykalizacji
Konkurs: OPUS 21
Kierownik projektu: dr Ewelina Magdalena Wnuk
Okres realizacji: 2022-2025
Jednostka: Uniwersytet Warszawski, Wydział Neofilologii
Projekt skupi się na dwóch takich tezach mówiących o granicach znaczeniowych i oceni je w czasownikach dotychczas mało zbadanego języka maniq (członku rodziny austroazjatyckiej, używanym w Tajlandii przez trzystuosobową społeczność zbieraczy-łowców), który posiada rzadki profil pod kątem kodowania znaczeń.
Pierwsza teza o domniemanej granicy znaczeniowej, którą zajmie się projekt jest związana z niewysławialnością pewnych aspektów wyglądu ludzkiej twarzy. Badania sugerują, że ludzie mają trudność z opisem szczegółów wyglądu twarzy, zwłaszcza tak, żeby ktoś inny mógł rozpoznać opisywaną osobę. Nie wiemy jednak, jak użytkownicy różnych języków radzą sobie z tym wyzwaniem i czy ich języki różnią się pod względem bogactwa i szczegółowości słownictwa wyglądu twarzy. Projekt zajmie się tą luką w naszej wiedzy i zbada jak trudne jest opisywanie twarzy w języku maniq, porównując go do języka polskiego jako reprezentanta rodziny języków indoeuropejskich
Druga teza, którą zajmie się projekt mówi, że znaczenia czasowników są ograniczone uniwersalną zasadą „Komplementarności Sposobu i Rezultatu”, według której pojedynczy czasownik może wyrażać albo sposób (np. szorować, gramolić się), albo rezultat (np. złamać, zejść), a czasowniki wyrażające oba te elementy równocześnie są niemożliwe.
Wspólnie, badania z obu części projektu przyczynią się do odpowiedzi na pytanie czy proponowane granice znaczenia są prawdziwymi granicami ludzkiego języka czy raczej sygnalizują pewne elastyczne ograniczenia, które w odpowiednich warunkach językowych i kulturowych mogą być przełamane. Wyniki pomogą poszerzyć naszą wiedzę na temat obu obszarów znaczeniowych o mało zbadany typ języka i rzucą nowe światło na zagadnienie znaczenia czasowników w języku.