Historia
Wydział Neofilologii jest jednym z największych Wydziałów na uczelni, obejmującym kilkanaście jednostek naukowych, prowadzącym nowoczesne badania językoznawcze, literaturoznawcze i kulturoznawcze oraz oferując szeroką gamę kierunków studiów filologicznych i studiów obszarowych.
Początki germanistyki
Za datę założenia germanistyki na Uniwersytecie Warszawskim uznaje się rok 1917. Działalność dydaktyczna w seminarium filologii germańskiej rozpoczęła się w semestrze zimowym 1919/1920 pod kierunkiem prof. Zygmunta Łempickiego.
Powstanie romanistyki
Romanistykę na Uniwersytecie Warszawskim utworzył w 1919 roku Maurycy Mann. Początkowo niewielki ośrodek rozwijał się stopniowo przy wsparciu wykładowców Instytutu Francuskiego, m.in. prof. Jeana Fabre’a.
English Studies
W 1923 roku na Uniwersytecie Warszawskim powstały English Studies wraz z utworzeniem English Seminar kierowanego przez prof. Andrzeja Tretiaka, co zapoczątkowało instytucjonalny rozwój badań i dydaktyki anglistycznej w Warszawie.
Wydział Humanistyczny
Utworzono Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Warszawskiego, obejmujący w swojej strukturze filologie obce.
Wydział Filologiczny
Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Warszawskiego został przekształcony w Wydział Filologiczny, w skład którego wchodziły filologie obce oraz polonistyka.
Katedra Filologii Węgierskiej
Zarządzeniem Ministra Szkolnictwa Wyższego powołano na Uniwersytecie Warszawskim Katedrę Filologii Węgierskiej wraz z zakładem naukowym. Był to formalny początek samodzielnej jednostki hungarystycznej w strukturze uczelni.
Zakład Lingwistyki Stosowanej
Na Wydziale Filologicznym powstał Zakład Lingwistyki Stosowanej w ramach Katedry Językoznawstwa Ogólnego. Jednostka ta dała początek późniejszej Katedrze Lingwistyki Formalnej funkcjonującej w strukturze Wydziału Neofilologii.
Instytut Romanistyki
Katedra Literatury i Języków Romańskich została przekształcona w Instytut Filologii Romańskiej, a wkrótce potem w Instytut Romanistyki. Funkcję dyrektora objął prof. Mieczysław Brahmer, a jego zastępczynią została Ewa Rzadkowska.
Instytut Germanistyki
Katedra Filologii Germańskiej została przekształcona w Instytut Germanistyki Uniwersytetu Warszawskiego i podzielona na pięć zakładów, co stanowiło istotny moment w rozwoju organizacyjnym germanistyki warszawskiej.
Katedra Iberystyki
Z inicjatywy prof. Zofii Karczewskiej-Markiewicz, ówczesnej kierowniczki Sekcji Hiszpańskiej w Wyższym Studium Języków Obcych, powstała Katedra Iberystyki – pierwsza tego typu jednostka akademicka w Polsce.
Wydział Neofilologii
Oficjalnie powstał Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego, w którego skład do 2005 roku wchodził Instytut Orientalistyczny.
Katedra Italianistyki
Katedra Italianistyki powstała w grudniu 1982 roku, a na jej czele stanął prof. Krzysztof Żaboklicki. Początkowo była to niewielka jednostka prowadząca nabór na studia co dwa lata, stopniowo jednak zwiększała liczbę pracowników i studentów.
Instytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich
W 2000 roku Katedra Iberystyki została przekształcona w Instytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich, którego pierwszą dyrektorką została prof. Grażyna Grudzińska, związana z warszawską iberystyką od jej początków.
Fennistyka i studia ugrofińskie
W roku akademickim 2007/2008 uruchomiono kierunek fennistyka oraz reaktywowano lektorat języka estońskiego. Oznaczało to rozszerzenie działalności Katedry Hungarystyki o pełne studia ugrofińskie oraz realizację wieloletnich planów jej rozwoju.
Nagroda „Drogowskaz Aktywności” IDUB UW
Wydział Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego otrzymał nagrodę „Drogowskaz Aktywności” IDUB UW za skuteczne przekuwanie pomysłów w działanie oraz konsekwentne poszerzanie granic akademickiej wyobraźni. Wyróżnienie w imieniu całej społeczności odebrał dziekan, prof. ucz. dr hab. Robert Małecki.